Skip to content

Niedźwiodek Puch

Już we listopadzie nowy ślōnski przekłod jednyj z nojbarzij kochanych ksiōnżek świata! 93 lata i jedyn miesiōnc po prymierze ôryginalnego wydanio „Winnie the Pooh”, nojlepij znōmy niedźwiedź na świecie zysko miano Marysia we ksiōnżce pod tytułym „Niedźwiodek Puch”. Do ksiōnżki je dodany audiobook, co go czyto Mirosław Neinert, co tak piyknie przeczytoł „Małego Princa”.

Prosiōntko miyszkało we fest srogim dōmu we postrzodku buka, a buk bōł we postrzodku lasa, a Prosiōntko miyszkało we postrzodku dōmu. Kole jego dōmu bōł kōncek złōmanyj tabule, co na nim stoło „WCHŌD W”. Jak Krziś spytoł Prosiōntka, co to znaczy, to ône mu pedziało, iże to je miano ôd jego starzika, i że ône je we familiji ôd downa. Krziś prawiōł, iże niy idzie sie nazywać Wchōd W, ale Prosiōntko padało, że toć, że idzie, bo jego starzik mioł take miano, i to było skrōcōne ôd Wchōd Wil, a to było skrōcynie ôd Wchōd Wilym. I ôd niego starzik mioł dwa miana, jakby jedne straciōł — Wchōd po ujku, a Wilym po Wchodach.
— Tyż mōm dwa miana: Krzisztof Robin — pedzioł Krziś ôbojyntnie.
— No widzisz, to mosz dowōd — prawiyło Prosiōntko.
W jedyn piykny zimowy dziyń, jak Prosiōntko ôdśniyżało przed swojim dōmym, bez cufal podniosło gowa i ôbejzdrzało Marysia Pucha. Puch chodziōł i chodziōł w kōłko, i myśloł ô czymś inkszym, a jak Prosiōntko go zawołało, to ôn ino dalij chodziōł.
— Halo! — pedziało Prosiōntko. — Co robisz?
— Poluja — prawiōł Puch.
— Na co polujesz?
— Śledza coś — powiedzioł moc tajymniczo Maryś Puch.
— Co śledzisz? — spytało Prosiōntko, jak podchodziyło bliżyj.
— Sōm sie siebie pytōm. Pytōm sie siebie „Co?”.
— I jak myślisz, co ôdpowiysz?
— Byda czekać, aż to dogōnia — pedzioł Maryś Puch.

Kup ksiōnżka (przedprzedej; prymiera 9 listopada):

Empik